ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

[Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 7 Αυγούστου 2015]

Γιώργος Ν. Οικονόμου

Διδάκτωρ Φιλοσοφίας

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Η κυβέρνηση Αριστεράς-Ακροδεξιάς έχει δώσει δείγματα γραφής που προεικονίζουν το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται για μία ακόμη φορά το κομματοκρατικό σύστημα συμπαρασύροντας την κοινωνία στον γκρεμό. Τα επικοινωνιακά σώου, οι λαϊκισμοί, οι εθνικισμοί, οι λεονταρισμοί, η αντιμνημονιακή ρητορεία και ο αγοραίος αντιευρωπαϊσμός προσπαθούν να καλύψουν τις μεγάλες αδυναμίες, την ανικανότητα και τις ελλείψεις του κυβερνητικού σχήματος. Ένα σοβαρό πρόβλημα είναι η απουσία ριζικών θεσμικών αλλαγών  και ρεαλιστικού στρατηγικού σχεδίου που εκδηλώθηκε στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές αλλά και αλλού.

Εκδηλώθηκε και στον τομέα της δικαιοσύνης, με αφορμή την απόφαση της κυβέρνησης να συγκροτήσει εξεταστική επιτροπή για διερεύνηση των υπευθύνων μόνο για τα Μνημόνια (2010-2014). Όμως όλες οι προηγούμενες εξεταστικές επιτροπές δεν απέδωσαν πραγματικές ευθύνες, διότι ουδείς τιμωρήθηκε και όσοι οδηγήθηκαν στο εδώλιο του δικαστηρίου αθωώθηκαν. Οι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής είναι θέατρο, υποκρισία και κομματική προπαγάνδα. Όσον αφορά την σύσταση της συγκεκριμένης εξεταστικής επιτροπής για τα Μνημόνια είναι μάλλον μία κομματική ενέργεια ενταγμένη σε επικοινωνιακές τακτικές. Διότι, ενώ από την κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της δημιουργείται μία ατμόσφαιρα κατά «των τοκογλύφων δανειστών», δεν λέγεται τίποτε σχεδόν για τις κυβερνήσεις που οδήγησαν στον υπέρογκο δανεισμό, στα μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα  και στη χρεοκοπία. Παρακάμπτεται με αυτόν τον τρόπο η διερεύνηση των ευθυνών των κυβερνήσεων Σημίτη, Καραμανλή Β’ και φυσικά των προηγούμενων.  Με άλλα λόγια η κυβέρνηση Αριστεράς–Ακροδεξιάς αρνείται την ενοχή των προηγούμενων κυβερνήσεων μέχρι το 2009.

Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη. Ας περιορισθούμε στις δύο τελευταίες διακυβερνήσεις και μόνο στον οικονομικό τομέα. Στην διακυβέρνηση Κ. Σημίτη (1996-2004) έγινε κατ’ αρχάς η ανάληψη της καταστρεπτικής Ολυμπιάδας του 2004. Επισήμως το κόστος ήταν 13 δισ. ευρώ ενώ με αξιόπιστους υπολογισμούς ανήλθε στα 30 δισ. ευρώ. Πρόκειται για το μεγάλο φαγοπότι από τους μεγαλοκαρχαρίες της ελληνικής επιχειρηματικής ελίτ, τράπεζες, κατασκευαστικές εταιρείες, μεγάλους και μεσαίους εργολάβους, ποικίλους προμηθευτές του Κράτους, μεγάλα και μεσαία ξενοδοχεία, ΜΜΕ, από υπουργούς και άλλους κρατικούς υπαλλήλους, κομματικά στελέχη, ποικίλους μεσάζοντες, αεριτζήδες και λαμόγια. Οι μεγάλες κομπίνες συνεχίσθηκαν με το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου το 1999 και την τεράστια «φούσκα» που παρουσιάσθηκε από την κυβέρνηση ως ένδειξη της «δυναμικής της ελληνικής οικονομίας» και της σημίτειας «ισχυρής Ελλάδας»! Εν συνεχεία υπήρξε η ολέθρια κυβερνητική απόφαση για είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη, με ψευδή στοιχεία για το έλλειμμα (με τη βοήθεια της Goldman Sachs), με χρέος 107% του ΑΕΠ, υποτυπώδη βιομηχανική παραγωγή, ασθενείς οικονομικές υποδομές, υπερμεγέθη κρατικό παρασιτικό τομέα, διεφθαρμένες και ανίκανες διοικήσεις, φοροδιαφυγή, φοροαπαλλαγές, τερατώδες πελατειακό καθεστώς  και άθλια κομματοκρατία σε όλα τα επίπεδα.

 Στη διακυβέρνηση Κ. Καραμανλή Β’ (2004-2009) η αύξηση του χρέους συνεχίσθηκε, ο δημοσιονομικός κατήφορος επίσης, ενώ αυτός ταυτοχρόνως αποκρυβόταν. Το χρέος από 183 δισ. ευρώ το 2004 έφθασε τα 301 δισ. ευρώ  το 2009. Στο διάστημα 2004-09 οι δαπάνες για μισθούς αυξήθηκαν κατά 64%, κυρίως για ασύστολους διορισμούς στο Δημόσιο που πλησίασαν τους 100.000! Όταν το 2008  ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση η κυβέρνηση δήλωνε δημαγωγικά πως «η ελληνική οικονομία είναι θωρακισμένη», χωρίς να λάβει κάποιο μέτρο θωράκισης, ενισχύοντας όμως τις τράπεζες με 28 δισ. ευρώ! Το 2009 και ενώ η παγκόσμια κρίση βρισκόταν σε έξαρση η κυβέρνηση ξόδευε για τις πρωτογενείς δαπάνες του κράτους 10,4 δισ. ευρώ περισσότερα από το 2008! Το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τη διετία 2007-08 υπερέβη το 14% του ΑΕΠ, το μεγαλύτερο της τριακονταπενταετίας!

Αυτά είναι μερικά από τα στοιχεία και για τις δύο διακυβερνήσεις. Παρόμοια ισχύουν και για τις προηγούμενες του Κ. Μητσοτάκη και του Α. Παπανδρέου. Είναι εξόφθαλμη λοιπόν η ενοχή των κυβερνήσεων μέχρι το 2009 για την πορεία προς τον γκρεμό. Εάν λοιπόν κατά την κυβέρνηση δεν ευθύνονται αυτές τότε ευθύνονται μόνο ο Γ. Α. Παπανδρέου, ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς! Η Αριστερά ακολουθεί την πεπατημένη μικροπολιτική: αποφυγή απόδοσης των ουσιαστικών ευθυνών. Είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να κάνει, διότι περιφρονεί το αίσθημα δικαίου και υποθάλπει την ατιμωρησία και την αδικία. Χωρίς πράξεις δικαιοσύνης δεν μπορεί να προχωρήσει η ριζική αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος, η οποία επιβάλλεται λόγω της παταγώδους αποτυχίας του. Μία βασική πράξη δικαιοσύνης είναι η απόδοση πολιτικών και ποινικών ευθυνών και η ουσιαστική τιμωρία των υπαιτίων της απύθμενης χρεοκοπίας, η οποία συνιστά ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων.

Η συγκρότηση πολιτικών κοινωνιών, από τις αρχαίες ελληνικές πόλεις μέχρι τη νεωτερικότητα, στηρίχθηκε πάντοτε στην απαίτηση για δικαιοσύνη. Από τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τους προσωκρατικούς και τον δήμο των πόλεων αναδύεται ένα πολιτικό-κοινωνικό πρόταγμα με κύριο άξονα τη δικαιοσύνη.  Επίσης, αργότερα εντός της δημοκρατικής πόλεως οι σοφιστές, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, η τραγωδία και οι ρήτορες θέτουν τη δικαιοσύνη ως το βασικό πυλώνα της ευνομούμενης πολιτείας. Όλοι τονίζουν πως όταν οι ένοχοι δεν τιμωρούνται επικρατούν η αδικία, η ανομία και η ασυδοσία, που προκαλούν ηθική-πολιτική σήψη και ευνοούν τους ισχυρούς. Όταν η δικαιοσύνη δεν έχει ισχύ, τότε η ισχύς γίνεται δίκαιο. Αυτό συνέβαινε στο παρελθόν εν Ελλάδι, αυτό συμβαίνει και σήμερα με κύρια ευθύνη της Αριστεράς.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ

[Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, 28 Ιουλίου 2015]

Γιώργος Ν. Οικονόμου

Δρ Φιλοσοφίας oikonomouyorgos.blogspot.com

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ

            Η αποτυχία στην πολιτική και στην οικονομία μπορεί να οφείλεται σε πολλούς παράγοντες: ανικανότητα, ανοησία, λάθη στρατηγικής ή τακτικής, άγνοια της πραγματικότητας, έλλειψη ρεαλισμού, απερισκεψία, αλαζονεία, εξυπηρέτηση προσωπικών και κομματικών συμφερόντων, ιδεοληψία, λαϊκισμό, εθνικισμό. Όλα αυτά τα είχε η κυβέρνηση της Αριστεράς-Ακροδεξιάς. Τα επί μέρους πρόσωπα που εξέφρασαν αυτή την αποτυχία συνδυάζουν αρκετά από αυτά τα χαρακτηριστικά, από τον επηρμένο νάρκισσο τέως υπουργό Οικονομικών και τον «ψεκασμένο» υπουργό Εθνικής Αμύνης, έως τον ανώριμο δημαγωγό πρωθυπουργό και το ανίκανο στενό  επιτελείο του.

            Όσον αφορά το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ εκεί πια τα πράγματα αγγίζουν τα όρια της ασυναρτησίας και της διαλυτικής ιδεοληψίας, αφού αυτό συναπαρτίζεται από ένα «αριστερό τσούρμο», από ένα ετερόκλητο πλήθος μικροομάδων συμφερόντων, ένα συνονθύλευμα από κομμουνιστογενείς, σταλινογενείς, πρώην κνίτες, αποτυχημένους αριστεριστές, ιδεοληπτικούς μαοϊκούς και τροτσκιστές. Όλοι αυτοί έχουν ανατραφεί μέσα σε εξωπραγματικά και αντιδημοκρατικά κομματικά σπήλαια με τις ιδεολογίες του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού, του αντικαπιταλισμού, του αντιιμπεριαλισμού, του αγοραίου αντιευρωπαϊσμού και ενίοτε του αντι-διαφωτισμού, με γραφειοκρατική αυταρχική νοοτροπία και την έπαρση πως κατέχουν την θεωρητική και ιστορική αλήθεια.   

            Αυτά, και αρκετά άλλα, οδήγησαν τη χώρα σε μία καταστρεπτική  πορεία, ακόμα πιο κάτω στον κατήφορο στον οποίο βρίσκεται εδώ και πέντε χρόνια. Η αρχή της αποτυχημένης πορείας του ΣΥΡΙΖΑ έγινε με την προεκλογική υιοθέτηση της αντιμνημονιακής ρητορικής και την υποταγή όλων των ζητημάτων σε αυτήν. Στην αντιμνημονιακή ρητορική συντάχθηκαν και άλλα κόμματα και οργανώσεις: το ακροδεξιό ΑΝΕΛ, η νεοναζιστική Χ.Α., το σταλινικό ΚΚΕ, και οι αυτιστικές μαοϊκές και τροτσκιστικές οργανώσεις, δηλαδή όλα τα αναξιόπιστα και αναχρονιστικά τμήματα του πολιτικού συστήματος. Ταυτοχρόνως αυτή η ετερόκλητη σύμπλευση δηλώνει την ιδεολογική πλαδαρότητα της αντιμνημονιακής ρητορείας. Η αποτυχημένη πορεία συνεχίσθηκε με την πολεμική κατά όλων όσοι υποστήριζαν τα Μνημόνια ή είχαν άλλη άποψη, με όρους υβριστικούς, πολωτικούς και διχαστικούς. Κορυφώθηκε με την  προεκλογική υστερία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα έσκιζε τα Μνημόνια και θα έκανε τις αγορές να χορεύουν πεντοζάλη! Τελικώς υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο.

            Τα παράλογα συνεχίσθηκαν με τον σχηματισμό της κυβέρνησης Αριστεράς-Ακροδεξιάς και το επικοινωνιακό θέατρο του κλασαυχενιζόμενου νάρκισσου Βαρουφάκη. Θα καταγραφεί στην ιστορία πως η πιο σύντομη θητεία υπουργού Οικονομικών στοίχισε στη χώρα τις πιο μεγάλες απώλειες. Η καταστροφική πορεία συνεχίσθηκε με ψευδείς διαβεβαιώσεις πως το Grexit είναι αδύνατο, διότι δήθεν είναι τεχνητή απειλή ή εκβιασμός για υποταγή της κυβέρνησης στους όρους των δανειστών και διότι δεν προβλέπεται από τους όρους της Ευρωζώνης, αγνοώντας ή συγκαλύπτοντας πως η έξοδος είναι ευκόλως εφικτή για διάφορους αντικειμενικούς λόγους, όπως η έλλειψη χρηματοδότησης και δανειοδότησης. Οι ψευδαισθήσεις αυτές καλλιεργήθηκαν στην κοινωνία συστηματικά από την κυβέρνηση και τους υποστηρικτές της δραχμής.

            Η αλλοπρόσαλλη κυβερνητική πολιτική στηρίχθηκε επίσης στην εξωπραγματική αντίληψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να αλλάξει όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη. Η ρητορεία  αυτή θυμίζει τη ρήση του αριστερού δικτάτορα Εμβέρ Χότζα, που νόμιζε πως στην Αλβανία είχε φέρει τον παράδεισο και διατυμπάνιζε το 1978 πως «Η Ευρώπη πρέπει να ακολουθήσει τον δρόμο μας, γιατί στην πολιτική προοπτική είναι πίσω από εμάς»! Αυτό που κατάφερε τελικώς ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν να απομονώσει την Ελλάδα από όλη την Ευρώπη, να την θέσει ακόμη πιο πολύ στο περιθώριο και στον κατήφορο της καταστροφής.

            Όταν μετά από πέντε μήνες άγονης «διαπραγμάτευσης» έφθασε σε αδιέξοδο και ενώ έληγε το προσωρινό πρόγραμμα ο πρωθυπουργός προέβη στο μοιραίο λάθος, στο ανόητο και καταστροφικό «δημοψήφισμα», δημιουργώντας πάλι την ψευδαίσθηση στην κοινωνία πως το ΟΧΙ θα ενίσχυε την διαπραγματευτική θέση της κυβέρνησης.  Όπως έδειξε η συνέχεια όχι μόνο δεν διευκόλυνε, αλλα δυσχέρανε τη θέση της. Η γελοιότητα του όλου ζητήματος εγκειται στο ότι το «περήφανο» ΟΧΙ μετατράπηκε αμέσως μετά σε ένα σαφές και κατηγορηματικό ΝΑΙ. Θα ήταν γελοίο αν δεν ήταν καταστροφικό. Η κοινωνία σύρθηκε στο ολέθριο «δημοψήφισμα» για να μην πέσει η κυβέρνηση, επειδή η «Αριστερή Πλατφόρμα» των δραχμιστών δεν θα ψήφιζε στη Βουλή τη συμφωνία, όπως παραδέχθηκε και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος.

            Αποδείχθηκε πως ο πρωθυπουργός ήταν έρμαιο ανίκανων και ανέτοιμων συνεργατών. Η Ελλάς δυστυχώς έγινε πεδίο ασκήσεων των αμφιλεγόμενων θεωριών του Βαρουφάκη και των αριστερών ιδεοληψιών των δραχμιστών υπό την εποπτεία ενός λαϊκιστή και άπειρου πρωθυπουργού. Αποδείχθηκε πως η Αριστερά βρίσκεται σε ανωριμότητα και χρειάζεται κηδεμόνα^. ομοίως  και η κοινωνία - τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος της -, όπως φάνηκε την Κυριακή το βράδι, όταν, μετά την ανακοίνωση της επικράτησης του ΟΧΙ, στην πλατεία Συντάγματος, χιλιάδες πανηγύριζαν, χόρευαν, τραγουδούσαν, ενώ η χώρα κατηφόριζε στην καταστροφή!

            Η χώρα μπήκε σε μεγάλες περιπέτειες με τον ΣΥΡΙΖΑ και δεν θα ξεμπερδέψει εύκολα, ακόμα και μετά την ανώμαλη προσγείωσή του, μετά την απομάκρυνση του κλασαυχενιζόμενου και της ανερμάτιστης «Αριστερής Πλατφόρμας». Η μόνη λύση είναι η νεοελληνική κοινωνία να ωριμάσει, να ενηλικιωθεί πολιτικά και να αυτονομηθεί από τους ποικίλους ανίκανους κηδεμόνες. Να σταματήσει να γίνεται έρμαιο των ψευδών και των απατηλών υποσχέσεων του οποιουδήποτε δημαγωγού και λαοπλάνου. Να απελευθερωθεί από τις κομματικές, λαϊκιστικές και εθνικιστικές ψευδαισθήσεις.